Biblia Jakuba Wujka 1599, 1923

List do Filemona

Autor:
Apostoł Paweł (mógł mieć wówczas 52 lata).
Czas:
Ok. 60 r. po Chr.
Miejsce:
Rzym, areszt domowy.
Cel:
Utorowanie drogi powrotnej zbiegłemu, a następnie nawróconemu niewolnikowi, Onezymosowi, do jego pana Filemona.
Temat:
Pojednanie z Bogiem jako otwarcie nowego rozdziału we wzajemnych stosunkach między braćmi w wierze.

Rozdział 1

1. Paweł, więzień Chrystusa Jezusa, i Tymoteusz, brat: Filemonowi miłemu a pomocnikowi naszemu  2. i Appijej, siestrze namilszej, i Archippowi, towarzyszowi naszemu, i zgromadzeniu, które jest w domu twoim.  3. Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa.  4. Dziękuję Bogu memu, zawsze pamiętając na cię w modlitwach moich,  5. słysząc o twojej miłości i wierze, którą masz ku Panu Jezusowi i ku wszem świętym,  6. aby społeczność wiary twej stała się jawna w poznaniu wszego dobrego uczynku, które jest w was w Chrystusie Jezusie.  7. Abowiem wesele wielkie miałem i pociechę w miłości twej, iż wnętrzności świętych są przez cię ochłodzone, bracie.  8. Przetoż mając wielką bezpieczność w Chrystusie Jezusie rozkazać ci, co do rzeczy należy,  9. dla miłości raczej proszę, gdyżeś takim jest, jako Paweł stary, a teraz i więzień Jezusa Chrystusa:  10. proszę cię za synem moim, któregom zrodził w więzieniu moim, Onezymem,  11. który tobie niekiedy był niepożytecznym, a teraz i mnie, i tobie użytecznym,  12. któregom ci odesłał. A ty przyjmi go jako wnętrzności moje.  13. Któregom ja chciał przy sobie zatrzymać, aby mi za cię służył w więzieniu Ewanielijej,  14. wszakże bez twej rady nie chciałem nic czynić, aby dobrodziejstwo twoje nie było jako z przymuszenia, ale z dobrej wolej.  15. Abowiem snadź dlatego ustąpił na chwilę od ciebie, abyś go przyjął wiecznym  16. już nie jako sługę, ale miasto sługi, brata namilszego, zwłaszcza mnie: jakoż daleko więcej tobie i w ciele, i w Panu?  17. Jeśli mię tedy masz towarzyszem, przyjmi go jako mnie.  18. A jeślić co uszkodził albo winien, to mnie przyczytaj.  19. Jam, Paweł, napisał ręką moją: ja nagrodzę; żebym ci nie rzekł, iżeś mi i samego siebie winien.  20. Tak, bracie. Ja ciebie niech zażyję w Panu. Ochłódź wnętrzności moje w Panu.  21. Pisałem ci, dufając posłuszeństwu twemu, wiedząc, iż też nad to, co mówię, uczynisz.  22. A zaraz też zgotuj mi gospodę, abowiem spodziewam się, iż przez modlitwy wasze będę wam darowan.  23. Pozdrawia cię Epafras, spółwięzień mój w Chrystusie Jezusie,  24. Marek, Arystarchus, Demas i Łukasz, pomocnicy moi.  25. Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z duchem waszym. Amen. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

Biblia Jakuba Wujka – przekład Biblii na język polski wykonany przez jezuitę, Ks. Jakuba Wujka, wydany w całości po raz pierwszy w roku 1599. Wujek pracował nad nią w latach 1584–1595.

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org