Biblia Jakuba Wujka 1599, 1923

Księga Rut

Autor:
Nieznany.
Czas:
(1) Opisywanych wydarzeń: ok. 1080 r. p. Chr., u schyłku okresu sędziów; (2) redakcji Księgi: po 1010 r. p. Chr. (Rt 4:7, 17, 22).
Miejsce:
(1) Akcji: Moab, Betlejem; (2) powstania Księgi: Jerozolima?
Cel:
Ukazanie panowania Boga nad biegiem ludzkich losów na przykładzie dziejów rodu Dawida.
Temat:
Boża wierność względem tych, którzy są Mu oddani.

Rozdział 1

1. Za czasu jednego sędziego, gdy Sędziowie byli przełożonemi, zstał się głód w ziemi. I szedł człowiek z Betlejem Juda, aby gościem był w krainie Moab z żoną swą i ze dwiema synoma.  2. Samego zwano Elimelech, a żonę jego Noemi, a dwu synów jednego Mahalon, a drugiego Chelion, Efratczykowie z Betlejem Juda. I wszedszy w krainę Moabicką, mieszkali tam.  3. I umarł Elimelech, mąż Noemi, i została sama z synami.  4. Którzy pojęli żony Moabitki, z których jedną zwano Orfa, a drugą Rut. I mieszkali tam dziesięć lat.  5. I oba umarli, to jest Mahalon i Chelion, i została niewiasta osierociała bez dwu synów i bez męża.  6. I wezbrała się, aby szła do ojczyzny z obiema niewiastkoma swemi z kraju Moabickiego, bo słyszała, że wejźrzał JAHWE na lud swój i dał im żywność.  7. Wyszła tedy z miejsca gościny swojej z obiema niewiastkoma. A będąc już w drodze nawrócenia się do ziemie Juda,  8. rzekła do nich: Idźcie do domu matki waszej, niechaj uczyni z wami JAHWE miłosierdzie, jakoście czyniły z nieboszczykami i ze mną.  9. Niechaj wam da naleść odpoczynienie w domiech mężów, których dostaniecie. I pocałowała je. Które wyniózszy głos, jęły płakać  10. i mówić: Pójdziem z tobą do ludu twojego.  11. Którym ona odpowiedziała: Wróćcie się, córki moje, przecz idziecie ze mną? Azaż jeszcze mam syny w żywocie moim, żebyście się mężów ze mnie spodziewać mogły?  12. Wróćcie się, córki moje, a idźcie, bom się już zstarzała ani się godzę do związku małżeńskiego. Choćbych mogła tej nocy począć i porodzić syny,  13. jeślibyście ich czekać chciały, ażby podrośli i lat młodzieństwa doszli, pierwej będziecie babami, niżli za mąż pójdziecie. Nie chciejcie, proszę, córki moje, bo wasze utrapienie barziej mię ciśnie i wyszła ręka PANSKA przeciwko mnie.  14. Podniózszy tedy głos, zasię jęły płakać. Orfa pocałowała świekrę i wróciła się, Rut została przy świekrze swej.  15. Której rzekła Noemi: Oto się wróciła jątrew twoja do ludu swego i do bogów swoich, idź z nią.  16. Która odpowiedziała: Nie przeciw mi się, abych cię opuściła i odeszła, bo gdzie się kolwiek obrócisz, pójdę, a gdzie będziesz mieszkać i ja pospołu mieszkać będę: lud twój, lud mój, a Bóg twój, Bóg mój.  17. Która cię ziemia umarłą przyjmie, na tej umrę i tamże miejsce wezmę. To mi niech uczyni JAHWE i to niech przyczyni, jeśli nie sama śmierć mnie i ciebie rozłączy.  18. Widząc tedy Noemi, że upornym sercem umyśliła Rut z nią iść, nie chciała się przeciwić, ani więcej radzić, żeby się do swych wróciła.  19. I poszły pospołu, i przyszły do Betlejem. Które gdy do miasta weszły, prędka się u wszytkich sława rozgłosiła i mówiły niewiasty: Tać to jest Noemi.  20. Którym rzekła: Nie zowcie mię Noemi (to jest piękną), ale mię zowcie Mara (to jest gorzką), boć mię gorzkością barzo napełnił wszechmogący.  21. Wyszłam była pełna, a próżną mię przywrócił JAHWE. Czemuż mię tedy zowiecie Noemi, którą JAHWE poniżył a wszechmogący utrapił?  22. Przyszła tedy Noemi z Rut, Moabitką, niewiastką swą z ziemie gościny swojej, i wróciła się do Betlejem, kiedy naprzód jęczmień żęto. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

Biblia Jakuba Wujka – przekład Biblii na język polski wykonany przez jezuitę, Ks. Jakuba Wujka, wydany w całości po raz pierwszy w roku 1599. Wujek pracował nad nią w latach 1584–1595.

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org