Biblia Paulistów, 2016

Księga Judyty

Autor:
Autor nieznany
Czas:
Księga powstała najprawdopodobniej w okresie machabejskim II w. p.n.e.
Miejsce:
Judea
Cel:
Tradycja katolicka i prawosławna widzi w Judycie, bohaterskiej niewieście, typ Maryi, Matki Jezusa. Z tego powodu bardzo często czytania liturgiczne świąt maryjnych zaczerpnięte są z tej księgi.
Temat:
Odwaga kobiet potrafi uratować kraj.

Rozdział 1

1. Był dwunasty rok rządów Nabuchodonozora, który panował nad Asyryjczykami w wielkim mieście Niniwie. W tym samym czasie nad Medami w Ekbatanie panował Arfaksad.  2. Zbudował on wokół Ekbatany mur z kamieni ciosanych, szerokich na trzy i długich na sześć łokci; wysokość muru wynosiła siedemdziesiąt, a jego szerokość pięćdziesiąt łokci.  3. Bramy miasta umocnił wieżami wysokimi na sto łokci i szerokimi u podstawy na sześćdziesiąt łokci.  4. Same bramy natomiast wznosiły się na wysokość siedemdziesięciu łokci i były szerokie na czterdzieści łokci, dzięki czemu jego potężne wojsko i oddziały pieszych mogły opuszczać miasto w szyku bojowym.  5. W owym czasie król Nabuchodonozor prowadził wojnę z królem Arfaksadem na rozległej równinie, która rozciąga się w okolicach Raga.  6. Do niego dołączyli wszyscy mieszkańcy gór oraz wszyscy mieszkający nad Eufratem, Tygrysem i Hydaspesem, a także mieszkańcy równin, którymi władał Ariok, król Elamitów. Tak więc wiele ludów, potomków Cheleuda, przybyło na pole bitwy.  7. Nabuchodonozor, król Asyryjczyków, wysłał posłów do wszystkich mieszkańców Persji oraz do tych, którzy mieszkali na Zachodzie: do mieszkańców Cylicji i Damaszku, Libanu i Antylibanu, i do wszystkich mieszkańców Wybrzeża;  8. do ludów zamieszkujących Karmel i Gilead, górną Galileę i wielką równinę Ezdrelonu;  9. do mieszkańców Samarii i jej miast, do mieszkańców Zajordania, do Jeruzalem, Batanei, Chelus i Kadesz, i dalej do granic Potoku Egipskiego, do Tafnes i Ramses, i do całej ziemi Goszen.  10. Dotarli oni aż do Tanis i Memfis i do wszystkich mieszkańców Egiptu, aż po granice z Etiopią.  11. Jednak wszyscy zamieszkujący te ziemie wzgardzili wezwaniem Nabuchodonozora, króla Asyryjczyków, i nie przystąpili do wojny, gdyż nie obawiali się go, widząc w nim zwykłego człowieka. Jego posłowie zostali odprawieni z niczym, a nawet ich znieważono.  12. Wtedy Nabuchodonozor rozgniewał się bardzo na całą tę ziemię i przysiągł na tron i swoje królestwo, że zemści się i mieczem wybije wszystkich mieszkańców Cylicji, Damaszku i Syrii oraz tych wszystkich, którzy mieszkają w ziemi Moabu, i potomków Ammona, i mieszkańców Judei, a także wszystkich w Egipcie aż do brzegów dwóch jezior.  13. W siedemnastym roku swego panowania Nabuchodonozor uderzył swoimi wojskami na króla Arfaksada, pokonał go w walce i zmusił do odwrotu jego wojsko, oddziały konnych i wszystkie rydwany bojowe.  14. Potem opanował jego miasta i dotarł aż do Ekbatany, zdobył wieże obronne, splądrował rynki miasta i zniszczył jego świetność.  15. W górach Raga pojmał Arfaksada i kazał go zabić oszczepnikom. Tamtego dnia zadał mu ostateczną klęskę.  16. Następnie powrócił do Niniwy, on i jego sprzymierzeńcy, tworzący nieprzeliczony zastęp żołnierzy, i beztrosko spędzał czas. Ucztował przez sto dwadzieścia dni, on i całe jego wojsko. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

© Edycja Świętego Pawła 2016 ul. Św. Pawła 13/15, 42-221 Częstochowa www.edycja.com.pl

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org