Biblia Paulistów, 2016

I Księga Machabejska

Rozdział 1

1. Wydarzyło się to po ataku Aleksandra, syna Filipa Macedońskiego, który wyszedł z kraju Kittim, pobił Dariusza, króla Persów i Medów, i królował zamiast niego najpierw nad Helladą.  2. Następnie prowadził wiele wojen, zdobył mnóstwo twierdz i zabił wielu królów panujących w ich krajach.  3. Dotarł aż na krańce ziemi i złupił wiele narodów. Ziemia zamilkła przed nim, a jego serce wbiło się w pychę.  4. Zgromadził on bardzo silną armię; rządził krajami i ludami, a ich władców zmusił do płacenia podatku.  5. A potem, złożony ciężką chorobą, zrozumiał, że umiera.  6. Przywołał więc zaufanych towarzyszy, którzy wychowywali się z nim od dzieciństwa, i jeszcze za życia podzielił między nich swoje królestwo.  7. Aleksander zmarł po dwunastu latach królowania.  8. Rządy objęli jego towarzysze, każdy w przydzielonej sobie części.  9. Gdy król umarł, wszyscy oni nałożyli sobie diademy, a po nich także ich synowie - na wiele lat - i uczynili wiele zła na ziemi.  10. Spośród nich wyrósł grzeszny korzeń - Antioch Epifanes, syn króla Antiocha. Był on zakładnikiem w Rzymie, a zaczął królować w sto trzydziestym siódmym roku panowania Greków.  11. W tych dniach pojawili się w Izraelu ludzie nieprawi, którzy zwiedli wielu, mówiąc: „Chodźcie, zawrzyjmy przymierze z narodami mieszkającymi wokół nas, bo od kiedy oddaliliśmy się od nich, spotkały nas liczne nieszczęścia”.  12. Wielu spodobały się te słowa.  13. Niektórzy z ludu powzięli decyzję i udali się do króla, który upoważnił ich do wprowadzania praw obcych narodów.  14. W Jerozolimie wybudowali więc gimnazjon, stosownie do zwyczajów obcych narodów.  15. Wyzbywali się znaku obrzezania i odstąpili od świętego przymierza. Związali się z obcymi narodami i zaprzedali się im, aby móc dopuszczać się zła.  16. Kiedy Antioch utwierdził swoje panowanie, postanowił zawładnąć Egiptem, aby rządzić dwoma królestwami.  17. Wkroczył więc do Egiptu z wielkim wojskiem, rydwanami i słoniami, z jeźdźcami i wielką flotą,  18. i rozpoczął wojnę przeciwko królowi Egiptu Ptolemeuszowi. Ptolemeusz przestraszył się go i uciekł. Padło wielu zabitych.  19. Antioch zdobył warowne miasta egipskie i złupił Egipt.  20. Po pobiciu Egiptu w sto czterdziestym trzecim roku Antioch zawrócił, uderzył na Izraela i z wielkim wojskiem wkroczył do Jerozolimy.  21. Wtargnął zuchwale do świątyni i zrabował złoty ołtarz, świecznik, wszystkie naczynia,  22. stół chlebów poświęconych i kielichy ofiarne, misy i złote kadzielnice, zasłonę i wieńce, a złoty ornament z fasady świętego mieszkania zabrał w całości.  23. Zrabował srebro, złoto i kosztowne naczynia; odnalazł też i zabrał skarby, które były ukryte.  24. Wszystko to zrabował, dokonał rzezi, wygłosił zuchwałe mowy i powrócił do swojego kraju.  25. Nastał wielki płacz w Izraelu, we wszystkich jego posiadłościach.  26. Jęczeli przywódcy i starsi; dziewczęta i chłopcy wzdychali. Zmarniało piękno kobiet.  27. Każdy pan młody podniósł lament, a oblubienica smuciła się na ślubnym łożu.  28. Ziemia wzruszyła się nad swoimi mieszkańcami, a cały dom Jakuba okrył się wstydem.  29. Po dwóch latach król posłał do miast Judy poborcę podatków. Przybył on do Jeruzalem z wielkim wojskiem i  30. zapewniał o pokoju, lecz były to podstępne słowa. Kiedy mu uwierzyli, niespodziewanie napadł na miasto, zadał mu wielką klęskę i zabił wielu Izraelitów.  31. Ograbił i spalił miasto, zburzył domy i mury obronne.  32. Jego ludzie uprowadzili w niewolę kobiety i dzieci; zagarnęli także bydło.  33. Miasto Dawida otoczyli wielkim i mocnym murem oraz potężnymi basztami i uczynili z niego swoją twierdzę.  34. Osiedlili w nim naród grzeszny, ludzi nieprawych, którzy się w nim obwarowali.  35. Zgromadzili tam broń i żywność oraz złożyli łupy zrabowane w Jeruzalem. W ten sposób stali się poważnym zagrożeniem.  36. Sidłem stali się dla świątyni, a dla Izraela przeciwnikiem złowrogim we wszystkim.  37. Wokół świątyni przelali krew niewinną i splądrowali świątynię.  38. Z ich powodu uciekli mieszkańcy Jerozolimy, która stała się mieszkaniem dla cudzoziemców, a dla swego potomstwa miejscem obcym; jej własne dzieci musiały ją opuścić.  39. Jej świątynia spustoszona doszczętnie. Jej święta w płacz zamienione, jej szabaty - w obelgę, cześć jej - we wzgardę.  40. Jej hańba większa niż dawna chwała. Sława jej zamieniona w żałobę.  41. Król wydał polecenie dla całego królestwa, aby wszyscy stali się jednym ludem,  42. by każdy porzucił swoje prawa. Wszystkie narody przyjęły postanowienie króla.  43. Także wielu Izraelitów przyjęło obrzędy nakazane przez króla. Zaczęli oni składać ofiary bożkom i bezcześcić szabat.  44. Następnie król skierował do Jerozolimy i miast Judy posłów z pisemnym zarządzeniem, że mają postępować według praw, które są obce dla kraju;  45. mają zaprzestać składania w świątyni ofiar całopalnych, pokarmowych i płynnych; mają bezcześcić szabaty i święta;  46. profanować świątynię i rzeczy święte;  47. wznosić pogańskie ołtarze, świątynie i posągi; zabijać na ofiarę wieprze i inne nieczyste zwierzęta;  48. zostawiać swoich synów bez obrzezania, plamić swoje dusze wszelką nieczystością i plugastwem;  49. i mają zapomnieć o Prawie oraz zarzucić wszystkie jego nakazy.  50. Ktokolwiek by nie postąpił według rozkazu króla, miał być ukarany śmiercią.  51. Podobne decyzje wydał dla całego swojego królestwa, ustanowił nadzorców nad całym ludem i rozkazał, aby miasta Judy - jedno po drugim - składały ofiary.  52. Wielu z ludu przyłączyło się do nich. Czynił to każdy, kto odstąpił od Prawa. I wyrządzili wiele zła w kraju.  53. Z ich powodu Izraelici musieli się ukrywać we wszystkich miejscach, do których zbiegli.  54. Piętnastego dnia miesiąca Kislew sto czterdziestego piątego roku król zbudował na ołtarzu całopalenia bluźnierczą obrzydliwość, a w okolicznych miastach Judy zbudowano ołtarze.  55. Przed drzwiami domów i na placach składano ofiary kadzielne.  56. Znalezione księgi Prawa rwano na kawałki i wrzucano do ognia.  57. Każdy, u kogo znaleziono Księgę Przymierza lub kto zachowywał Prawo, wyrokiem króla był skazywany na śmierć.  58. I tak przez całe miesiące stosowali przemoc w Izraelu wobec wszystkich, których schwytali w miastach.  59. Dwudziestego piątego dnia miesiąca składano ofiary na ołtarzu wzniesionym na miejscu ołtarza całopaleń.  60. Zgodnie z dekretem skazano na śmierć kobiety, które kazały obrzezać swoje dzieci.  61. Za szyje wieszano niemowlęta, ich domowników oraz tych, którzy je obrzezali.  62. Jednak wielu Izraelitów mocno sobie postanowiło, że nie będą jeść nieczystych potraw.  63. Woleli raczej umrzeć, niż splamić się nieczystymi pokarmami i zbezcześcić święte przymierze. Dlatego ginęli.  64. I tak wybuchnął wielki gniew na Izraela. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

© Edycja Świętego Pawła 2016 ul. Św. Pawła 13/15, 42-221 Częstochowa www.edycja.com.pl

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org