Biblia Paulistów, 2016

Księga Sędziów

Autor:
Nieznany (bywa przypisywana Samuelowi).
Czas:
(1) Opisywanych wydarzeń: ok. 1366-1104 r. p. Chr., tj. od śmierci Jozuego do rozpoczęcia działalności przez Samuela (Joz 24:29; 1Krl 6:1); (2) mniejszejednostki literackie mogły powstać w czasach przed 1003 r. p. Chr., tj. zdobyciem Jerozolimy przez Dawida (Sdz 1:21); późniejsze redakcje mogły trwać do czasów Ezdrasza, tj. 430 r. p. Chr. (Sdz 18:30).
Miejsce:
Kanaan.
Cel:
Uzasadnienie powstania monarchii oraz ukazanie, jak na przestrzeni dziejów człowiek nie potrafił wykorzystać danych mu przez Boga obietnic i możliwości.
Temat:
Boża wierność obietnicom i ludzka nieumiejętność ich wykorzystania.

Rozdział 1

1. Po śmierci Jozuego Izraelici radzili się JAHWE, pytając: „Kto z nas wyruszy pierwszy do walki z Kananejczykami?”.  2. JAHWE odpowiedział: „Wyruszy Juda. Ja daję tę ziemię w jego ręce”.  3. Juda powiedział do swojego brata Symeona: „Chodź ze mną na wyznaczoną mi losem ziemię, aby walczyć z Kananejczykami. Potem ja pójdę z tobą walczyć na przydzielonym tobie terenie”. Symeon więc wyruszył z nim.  4. Gdy Juda przystąpił do walki, JAHWE wydał Kananejczyków i Peryzzytów w ich ręce, wskutek czego rozgromili w Bezek dziesięć tysięcy ludzi.  5. Tam też spotkali Adoni-Bezeka i walczyli z nim. Pokonali również Kananejczyków i Peryzzytów.  6. Adoni-Bezek uciekł, lecz oni go ścigali, schwytali i obcięli mu duże palce u rąk i nóg.  7. Wtedy Adoni-Bezek powiedział: „Siedemdziesięciu królów z odciętymi dużymi palcami u rąk i nóg zbierało okruchy pod moim stołem. Jak ja z nimi postąpiłem, tak mnie odpłacił Bóg”. Następnie zabrano go do Jerozolimy i tam umarł.  8. Potomkowie Judy uderzyli także na Jerozolimę i zdobyli ją. Ludność pozabijali mieczem, a miasto spalili.  9. Następnie potomkowie Judy uderzyli na Kananejczyków mieszkających w górach, w Negebie i na równinie Szefeli.  10. Potem Juda wyruszył do walki z Kananejczykami zamieszkałymi w Hebronie - nazwa Hebronu brzmiała przedtem Kiriat Arba - i pokonał Szeszaja, Achimana i Talmaja.  11. Stamtąd wyruszył przeciwko mieszkańcom Debiru, który dawniej nazywał się Kiriat-Sefer.  12. Wtedy Kaleb powiedział: „Temu, kto pokona Kiriat-Sefer i zdobędzie je, dam za żonę moją córkę Aksę”.  13. Zdobył je Otniel, syn Kenaza, młodszego brata Kaleba, jemu więc Kaleb dał za żonę swoją córkę Aksę.  14. Kiedy ona przybyła do swego męża, nakłaniała go, by prosił jej ojca o pole. Gdy zsiadła z osła, Kaleb zapytał ją: „Czego sobie życzysz?”.  15. Odpowiedziała mu: „Proszę, okaż mi trochę życzliwości. Skoro osadziłeś mnie na pustynnej ziemi Negeb, przydziel mi jakieś źródła wody”. I dał jej Kaleb źródła w górach i na nizinie.  16. Potomkowie Kenity Chobaba, teścia Mojżesza, wyruszyli z Miasta Palm wraz z synami Judy na Pustynię Judzką, leżącą w Negebie, w okolicy Arad. Gdy tam przybyli, zamieszkali wśród miejscowej ludności.  17. Następnie Juda ze swoim bratem Symeonem podążyli na podbój Kananejczyków zamieszkujących Sefat i obłożyli je klątwą. Dlatego dano temu miastu nazwę Chorma.  18. Juda nie zdobył jednak Gazy i jej okolic, Aszkelonu i jego okolic ani Ekronu i jego okolic.  19. Pan był z Judą, dlatego zdobył on góry. Nie potrafił natomiast wypędzić mieszkańców równiny, ponieważ mieli żelazne wozy bojowe.  20. Kalebowi zaś, jak to ustalił Mojżesz, dano w posiadanie Hebron. Wypędził on stamtąd trzech synów Anaka.  21. Beniaminici natomiast nie zdołali wypędzić Jebusytów zamieszkujących Jerozolimę. Mieszkają więc oni w Jerozolimie obok potomków Beniamina do dzisiaj.  22. Ludzie z plemienia Józefa również poszli na wyprawę do Betel. A JAHWE był z nimi.  23. Plemię Józefa wysłało najpierw zwiadowców do Betel - miasta, które wcześniej nazywało się Luz.  24. Zwiadowcy dostrzegli człowieka wychodzącego z miasta i powiedzieli mu: „Wskaż nam wejście do miasta, a okażemy ci miłosierdzie”.  25. On wskazał im wejście do miasta. Wtedy pozabijali mieszkańców mieczem. Tego zaś człowieka wraz z całą jego rodziną puścili wolno.  26. Udał się on do ziemi Chetytów, gdzie zbudował miasto i nazwał je Luz. Tak też nazywa się ono aż do dziś.  27. Manasses jednak nie wyparł Kananejczyków z Bet-Szean i przyległych osiedli, z Tanaku i przyległych osiedli ani mieszkańców Dor i przyległych osiedli, mieszkańców Jebleam i przyległych osiedli ani mieszkańców Megiddo i przyległych osiedli. Kananejczycy zdołali więc utrzymać się na tej ziemi.  28. Kiedy Izraelici umocnili się, narzucili Kananejczykom poddaństwo, lecz ich nie wypędzili.  29. Efraim również nie wypędził Kananejczyków zamieszkujących Gezer, nadal mieszkali wśród nich.  30. Zabulon nie wypędził mieszkańców Kitron ani mieszkańców Nahalol. Kananejczycy mieszkali pośród potomków Zabulona. Później jednak zostali ich poddanymi.  31. Aser nie wypędził mieszkańców Akko ani zamieszkujących Sydon, Achlab, Akzib, Chelba, Afik i Rechob.  32. Potomkowie Asera zamieszkali więc wśród Kananejczyków, zajmujących tę ziemię, gdyż ich nie wypędzili.  33. Również Neftali nie wypędził ludzi z Bet-Szemesz ani mieszkańców Bet-Anat. Tak więc osiedlili się pośród Kananejczyków zamieszkujących tę ziemię. Jednakże mieszkańcy Bet-Szemesz i Bet-Anat stali się później ich poddanymi.  34. Plemię Dana natomiast zostało wyparte w góry przez Amorytów, którzy nie pozwalali im zejść na równiny.  35. Tak więc Amoryci utrzymali się w Har-Cheres, Ajjalonie i w Szaalbin, lecz kiedy plemię Józefa wzrosło w siłę, zmusili ich do robót publicznych.  36. Kraina Amorytów rozciągała się od Wzgórza Skorpionów, od Skały w górę. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

© Edycja Świętego Pawła 2016 ul. Św. Pawła 13/15, 42-221 Częstochowa www.edycja.com.pl

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org