Nowy Testament Dosłowny EIB

II List do Koryntian

Autor:
Apostoł Paweł (mógł mieć wówczas 48-50 lat).
Czas:
Między 55 a 57 r. po Chr.
Miejsce:
Macedonia.
Cel:
Odnowienie zaufania między apostołem a wspólnotą kościoła w Koryncie.
Temat:
Moc poprzez upokorzenie i słabość.

Rozdział 1

1. Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa z woli Bożej, i Tymoteusz, brat, kościołowi Boga, który jest w Koryncie, wraz ze wszystkimi świętymi, którzy są w całej Achai:  2. Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.  3. Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy,  4. który nas pociesza we wszelkim naszym ucisku, abyśmy my byli w stanie pocieszać tych, którzy są we wszelkim ucisku, pociechą, którą sami zostaliśmy pocieszeni przez Boga.  5. Gdyż tak, jak obfitują cierpienia Chrystusa względem nas, tak przez Chrystusa obfituje nasza pociecha.  6. Jeśli zaś jesteśmy uciskani, to dla waszego pociechy i zbawienia; jeśli jesteśmy pocieszani, to dla waszej pociechy działającej w wytrwałości [pośród] tych samych cierpień, których i my doznajemy;  7. a nasza nadzieja co do was jest mocna, gdyż wiemy, że jak jesteście uczestnikami cierpień, tak i pociechy.  8. Nie chcemy bowiem, abyście byli nieświadomi, bracia, co do naszego ucisku, który miał miejsce w Azji, że do granic możliwości, ponad [naszą] moc byliśmy obciążeni tak, że byliśmy całkowicie niepewni nawet czy przeżyjemy;  9. tak, sami w sobie wystawiliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie byli [ludźmi] polegającymi na sobie samych, ale na Bogu, który wzbudza umarłych,  10. który od tak pewnej śmierci nas uchronił i uchroni, w którym pokładamy nadzieję, jeszcze uchroni,  11. przy waszym też współdziałaniu w modlitwie za nami, aby z wielu [wzniesionych] twarzy popłynęły podziękowania za nas, za udzielony nam dar łaski.  12. To bowiem jest naszą chlubą: Świadectwo naszego sumienia, że obracaliśmy się w świecie, a tym bardziej względem was, w prostocie i szczerości Boga, a nie w zmysłowej mądrości - lecz w łasce Boga.  13. Nie piszemy wam bowiem niczego innego, jak tylko to, co czytacie i co rozumiecie, a mam nadzieję, że całkowicie zrozumiecie,  14. jak i poznaliście nas po części, że jestem waszą chlubą, podobnie jak wy naszą, w dniu naszego Pana Jezusa.  15. W takim przeświadczeniu postanowiłem już wcześniej przyjść do was, abyście dostąpili powtórnej łaski,  16. od was przejść do Macedonii, a z Macedonii znów przyjść do was, abyście wy mnie wyprawili do Judei.  17. Czy więc tego pragnąc, poczynałem sobie lekkomyślnie? Albo czy planując, planuję według ciała, tak że moje "tak, tak" jest jednocześnie "nie, nie"?  18. Wierny jest jednak Bóg, że nasze słowo do was nie jest "tak", a zarazem "nie".  19. Gdyż Syn Boży Jezus Chrystus, który był przez nas pośród was ogłoszony, przeze mnie, Sylwana i Tymoteusza, nie stał się "tak" i "nie", lecz dokonało się w Nim "tak".  20. Bo ile tylko jest obietnic Bożych, w Nim [mają swoje] "tak"; dlatego też przez Niego mówimy "Amen" dla chwały Bożej.  21. Tym zaś, który utwierdza nas wraz z wami w Chrystusie i który nas namaścił, jest Bóg;  22. On też wycisnął na nas pieczęć i dał zadatek Ducha do naszych serc.  23. Ja zaś przywołuję sobie Boga na świadka mojej duszy, że nie przybyłem do Koryntu dlatego, że chcę was oszczędzam.  24. Nie że jesteśmy panami waszej wiary, lecz jesteśmy współpracownikami waszej radości; w wierze bowiem stanęliście. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

Polish Bible 2018 – Przekład dosłowny Nowego Przymierza Wydanie pierwsze 2018
Polish Bible © Ewangeliczny Instytut Biblijny, 2018 Polish — Polski

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org