Nowy Testament Popowskiego

List do Rzymian

Autor:
Apostoł Paweł (mógł mieć wówczas 49 lat).
Czas:
Ok. 57 r. po Chr.
Miejsce:
Korynt.
Cel:
Przedstawienie Rzymianom poglądu na usprawiedliwienie i życie w Chrystusie, przed planowaną wizytą w ich wspólnocie.
Temat:
Usprawiedliwienie, którego podstawą jest wiara.

Rozdział 1

1. Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, apostoł powołany, wyznaczony do głoszenia radosnej nowiny od Boga,  2. którą wcześniej zapowiedział w Pismach świętych przez swoich proroków,  3. o swoim Synu, pochodzącym według ciała z rodu Dawida,  4. a zgodnie z Duchem świętości określonym jako „Syn Boży z mocą” z racji powstania umarłych, [to jest o] Jezusie Chrystusie, naszym Panu,  5. z powodu którego otrzymaliśmy łaskę i tę misję, aby uzyskiwać posłuszeństwo wiary dla Jego imienia u wszystkich pogan,  6. wśród których jesteście i wy, zaproszeni Jezusa Chrystusa —  7. do wszystkich, którzy są w Rzymie, umiłowanych przez Boga, do zaproszonych świętych: łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i od Pana, Jezusa Chrystusa.  8. Najpierw za pośrednictwem Jezusa Chrystusa dziękuję Bogu mojemu za was wszystkich, bo o waszej wierze głośno jest na całym świecie.  9. Bóg, którego czczę w swoim duchu przy głoszeniu ewangelii Jego Syna, jest mi świadkiem, że nieustannie pamiętam o was,  10. ilekroć proszę w swoich modlitwach, żebym już wreszcie miał otwartą drogę, bym zgodnie z wolą Boga przyszedł wreszcie do was.  11. Pragnę bowiem odwiedzić was, aby dla waszego utwierdzenia podzielić się z wami pewnym darem duchowym,  12. mianowicie doznaniem wśród was pokrzepienia z obopólnej wiary: waszej i mojej.  13. Nie chciałbym, bracia, abyście nie wiedzieli, że wielokrotnie zamierzałem przybyć do was, by jakieś żniwo zebrać także u was, tak jak u innych ludów, lecz na razie miałem z tym trudności.  14. Dłużnikiem jestem Hellenów i barbarzyńców, biegłych i nieuczonych.  15. Stąd też jest we mnie owa gotowość, by także wam, tam w Rzymie, ogłosić ewangelię.  16. Bo ja nie wstydzę się ewangelii. Jest ona przecież mocą Boga, służącą do zbawienia każdemu, kto uwierzy: Judejczykowi najpierw, potem Hellenowi.  17. Sprawiedliwość Boża w niej się objawia, [sprawiedliwość] z wiary ku wierze, jak jest napisane: „Sprawiedliwy dzięki wierze żyć będzie”.  18. Gniew Boży objawia się z nieba na wszelką bezbożność i nieprawość tych, którzy prawdę hamują nieprawością.  19. Przecież to, co poznać można o Bogu, jawne jest dla nich, Bóg im to objawił.  20. To, co w Nim niewidzialne, to jest Jego wieczną moc i bóstwo, od początku świata można, zastanawiając się, oglądać w dziełach, tak że oni nie mogą wymówić się od winy,  21. bo choć poznali Boga, nie oddali [Mu] czci jako Bogu ani [Mu] nie dziękowali, lecz ogłupili siebie swoimi rozważaniami, a ich niepojętne serce pogrążyło się w ciemnościach.  22. Za uczonych się uważając, okazali się głupcami.  23. Majestat nieśmiertelnego Boga zamienili na wizerunek przedstawiający podobieństwo bądź śmiertelnego człowieka, bądź ptaków, bądź czworonogów, bądź płazów.  24. Dlatego poprzez żądze ich serc oddał ich Bóg nieczystości, by ciała ich przez nich samych doznawały zhańbienia.  25. To tacy zamienili prawdę Bożą na kłamstwo. Cześć Boską zaczęli oddawać i służyć stworzeniu zamiast Stwórcy, który jest godny uwielbienia na wieki. Amen.  26. Z tej racji przekazał ich Bóg hańbie namiętności: ich kobiety zamieniły współżycie naturalne na nienaturalne,  27. a mężczyźni, tak samo porzuciwszy naturalne współżycie z kobietą, rozgorzali wzajemnym pożądaniem, uprawiając taki bezwstyd — mężczyźni z mężczyznami — i odbierając na sobie samych należną za swoje zboczenie zapłatę.  28. I skoro nie uznali za właściwe przyjmować Boga przez poznanie, oddał ich Bóg niewłaściwemu myśleniu, by czynili to, co niegodziwe.  29. Wypełnili się wszelkim przestępstwem, nikczemnością, zachłannością, złem; nasycili się zawiścią, mordem, zwadą, fałszem, złośliwością; intryganci,  30. potwarcy, nienawidzący Boga, zuchwalcy, nadęci, samochwały, w złu wymyślni, w stosunku do rodziców krnąbrni;  31. bez rozsądku, bez chęci do zgody, bez miłości, bez litości.  32. Tacy choć poznali wyrok Boga, że którzy tak się zachowują, godni są śmierci, nie tylko sami tak samo postępują, lecz i przyklaskują tak się zachowującym. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org