Nowy Testament Popowski-Wojciechowski

Dzieje Apostolskie

Autor:
Łukasz, autor Ewangelii.
Czas:
Ok. 63-65 r. po Chr.
Miejsce:
Nieznane.
Cel:
Ukazanie misji jako kontynuacji dzieła rozpoczętego przez Pana Jezusa Chrystusa.
Temat:
Napełnieni Duchem Świętym ludzie kontynuatorami dzieła Pana Jezusa Chrystusa.

Rozdział 1

1. Pierwsze słowo1 uczyniłem o wszystkich, o Teofilu, które zaczął Jezus czynić i nauczać  2. aż do którego dnia, (kiedy), przykazawszy wysłannikom przez Ducha Świętego, których wybrał sobie, został wzięty do góry;  3. których i postawił przy2 siebie samego (jako) żyjącego po cierpieniu3 Jego4 wśród wielu dowodów, przez dni czterdzieści dając siebie widzieć im i mówiąc (te) o królestwie Boga.  4. I jedząc wspólnie sól nakazał im od Jerozolimy5 nie oddalać się, ale oczekiwać obietnicy Ojca, (o) której usłyszeliście (ode) mnie6;  5bo Jan polał7 wodą, wy zaś w Duchu zostaniecie zanurzeni7 Świętym nie po wielu tych dniach8.  6. (Ci) więc zszedłszy się pytali Go mówiąc: "Panie, czy w czasie tym z powrotem ustanawiasz królestwo Izraelowi?"  7. Powiedział zaś do nich: "Nie wasze jest poznać czasy lub pory, które Ojciec umieścił sobie we własnej władzy;  8ale weźmiecie moc (tego który przyszedł)9 Świętego Ducha do was i będziecie moimi świadkami w Jeruzalem, i [w] całej Judei, i Samarii i aż do ostatka10 ziemi".  9. I to11 powiedziawszy, (kiedy patrzeli) oni, został podniesiony12 i chmura podjęła Go13 z oczu ich.  10. I gdy patrzącymi wprost byli ku niebu, (kiedy szedł) On, i oto mężowie dwaj stanęli przy nich w odzieniach białych,  11. którzy i powiedzieli: "Mężowie Galilejczycy, dlaczego stoicie w patrząc ku niebu14? Ten Jezus, (Ten) wzięty do góry od was ku niebu, tak przyjdzie (w) jaki sposób oglądnęliście Go idącego ku niebu.  12. Wtedy wrócili do Jeruzalem15 od góry, (tej) nazywanej Oliwną, która jest blisko Jeruzalem szabatu mającą drogę16 13. I gdy weszli, do górnej komnaty wstąpili, gdzie byli trwając, jako to Piotr, i Jan, i Jakub. i Andrzej, Filip i Tomasz Bartłomiej i Mateusz, Jakub Alfeusza i Szymon, (ten) fanatyk17 i Juda Jakuba.  14. Ci wszyscy byli trwającymi niezłomnie przy18 jednomyślnie modlitwie razem z kobietami i Maryją, (tą) matką Jezusa, i braćmi Jego.  15. I w dniach tych wstawszy Piotr w środku braci powiedział (był tłum imion19 na (to) samo20 około sto dwadzieścia):  16. "Mężowie bracia, trzeba było, (żeby) zostać wypełnione Pismo21, które wcześniej powiedział Duch Święty przez usta Dawida o Judaszu, (tym) (który stał się) przewodnikiem (dla tych którzy ujęli) Jezusa,  17. że zaliczony był do nas i dostał w udziale dziedzictwo22 służby tej.  18. Ten więc nabył teren z zapłaty niesprawiedliwości i padającym na twarz stawszy się23 pękł wpół. I wylały się wszystkie wnętrzności jego.  19. I znajome stało się wszystkim zamieszkującym Jeruzalem, tak że nazwany został24 teren ów własną mową ich Hakeldamach, to jest Teren Krwi.  20. Napisane jest bowiem w Księdze Śpiewów25: "Niech się stanie siedziba jego pustkowiem i nie niech będzie zamieszkującego w niej", i: "Doglądanie jego niech weźmie inny".  21. Trzeba więc, (żeby) (z tych którzy przyłączyli się) (do) nas mężów w całym czasie, (w) którym wszedł i wyszedł przed nas Pan, Jezus,  22. zacząwszy od polewania26 Jana aż do dnia, którego został wzięty do góry od nas, świadkiem powstania27 Jego razem z nami stać się jeden28 (z) tych".  23. I postawili dwóch: Józefa, (tego) nazywanego Barsabą, który został przezwany Justusem, i Macieja.  24. I pomodliwszy się powiedzieli: "Ty, Panie, znawco serca wszystkich, ukaż, którego wybrałeś sobie z tych dwóch jednego,  25. (żeby) wziął miejsce29 służby tej i wysłannictwa, od którego odszedł na bok Judasz, (żeby) pójść ku miejscu własnemu".  26. I dali losy im30, i padł los na Macieja, i wspólnie został uznany z jedenastoma31 wysłannikami. 

1) Możliwe: "opowiadanie", "relację", "księgę".

2) Sens: postawił siebie przy Apostołach, stanął przy Apostołach, objawił się Apostołom.

3) O męce Chrystusa.

4) Zamiast: "swoim".

5) Imiona własne podaje się tu według formy przyjętej w BT z pewnymi wyjątkami.

6) Autor tekstu przechodzi nieoczekiwanie z formy oratio obliqua do oratio recta.

7) Czasownik pierwotnie oznaczał zanurzanie lub oblewanie, zalewanie, polewanie. W tradycji chrześcijańskiej słowa te oznaczają czynność związaną z udzielaniem Sakramentu Chrztu. W wierszu 1.5 występuje dwukrotnie: raz w formie czynnej i raz w formie biernej. Dla pierwszego wystąpienia świadomie użyto w przekładzie polskim "polewać", a dla drugiego - "zanurzać", gdyż tylko to drugie odnosi się do Sakramentu Chrztu.

8) Składniej: "po tych niewielu dniach".

9) W oryginale określenie odnoszące się do "Świętego Ducha".

10) Przestrzennie o krańcu Ziemi. Starożytni uważali, że Ziemia jest pofałdowaną płaszczyzną, dokoła oblaną przez wodę lub też zamkniętą przez podstawę firmamentu niebieskiego.

11) W oryginale liczba mnoga rodzaju nijakiego.

12) Inny możliwy przekład: "podniósł się".

13) Inna lekcja zamiast "powiedziawszy, kiedy patrzeli oni, został podniesiony i chmura podjęła Go": "kiedy powiedział On, chmura podjęła Go i został zabrany".

14) Niektóre pierwotne manuskrypty nie zawierają słów: "ku niebu".

15) Autor przekładu BT jest niekonsekwentny w przestrzeganiu formy imienia Jerozolimy: W wierszu 1.8 oddał je przez "Jeruzalem", a tutaj przez "Jerozolima". Dlatego odstępując od przyjętej zasady zachowywania formy imion własnych według BT, imię będzie się zawsze przekładać na "Jerozolima", a imię na "Jeruzalem".

16) To znaczy, ze góra ta była oddalona od miasta o odległość dopuszczalną do przebycia w szabat.

17) Może lepiej: "Gorliwy".

18) "byli trwającymi niezłomnie przy" - w oryginale częsta w tekstach św. Łukasza konstrukcja osobowej formy słowa "być" z imiesłowem. Jest to rodzaj peryfrazy. W klasycznej greczyźnie użyto by raczej tylko odpowiedniej formy osobowej czasownika występującego tu w imiesłowie: "trwali niezłomnie przy". Składniej: "trwali niezłomnie i jednomyślnie przy modlitwie".

19) Rodzaj zamienni: "imion" zamiast "osób".

20) "na to samo" - w sensie: w tym samym miejscu, razem.

21) Składniej: "trzeba było, aby Pismo zostało wypełnione".

22) Może trafniej: "los", "działkę".

23) ,,padającym na twarz stawszy się" - o potknięciu się i runięciu w dół na twarz. Inne lekcja zamiast "padającym na twarz stawszy się": "rozdęty"; "rozdęty"; "zawieszony (suspensus)".

24) W oryginale zgodnie z wymogami składni zdanie skutkowe.

25) Tradycyjnie: "Psalmów".

26) Czasownik pierwotnie oznaczał zanurzanie lub oblewanie, zalewanie, polewanie. W tradycji chrześcijańskiej słowa te oznaczają czynność związaną z udzielaniem Sakramentu Chrztu.

27) O zmartwychwstaniu Chrystusa.

28) "stać się jeden" - w oryginale zależne od "Trzeba" w wierszu 1.21.

29) Inna lekcja: "dziedzictwo".

30) Inne lekcje: "ich"; bez "im".

31) Inna lekcja: "dwunastoma".

 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

Copyright Oficyny Wydawniczej „Vocatio”

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org