Nowy Testament na współczesny język polski, 1991

List do Rzymian

Autor:
Apostoł Paweł (mógł mieć wówczas 49 lat).
Czas:
Ok. 57 r. po Chr.
Miejsce:
Korynt.
Cel:
Przedstawienie Rzymianom poglądu na usprawiedliwienie i życie w Chrystusie, przed planowaną wizytą w ich wspólnocie.
Temat:
Usprawiedliwienie, którego podstawą jest wiara.

Rozdział 1

1. Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, pisze ten list jako powołany na apostoła i wyznaczony przez Boga do głoszenia jego Ewangelii.  2. Bóg już dawno zapowiedział ją przez swoich proroków w Piśmie Świętym.  3. Mówi ona o jego Synu, który jako człowiek pochodzi z rodu Dawida,  4. ale z mocy Ducha Świętego okazał się Synem Boga, co się potwierdziło w jego zmartwychwstaniu; jest to Jezus Chrystus, nasz Pan.  5. Jemu zawdzięczam łaskę powołania na apostoła wszystkich narodów, aby pozyskać je dla wiary i posłuszeństwa Chrystusowi.  6. Do nich zaliczacie się także wy wszyscy, powołani przez Jezusa Chrystusa,  7. ukochani przez Boga, wezwani do świętości, a zamieszkali w Rzymie; życzę wam łaski i pokoju od Boga, naszego Ojca i od Jezusa Chrystusa, naszego Pana.  8. Najpierw dziękuję mojemu Bogu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich i za to, że o waszej wierze mówi się na całym świecie.  9. Bóg, któremu służę całym sercem, głosząc Ewangelię o jego Synu, niech mi będzie świadkiem, że stale o was pamiętam  10. i zawsze modlę się, aby mi Bóg pozwolił przyjść w końcu do was.  11. Pragnę bowiem zobaczyć was i pokrzepić, dzieląc się z wami darami duchowymi,  12. to znaczy dzięki wspólnej wierze waszej i mojej, wzmocnić się nawzajem.  13. Chcę, bracia, abyście wiedzieli, że już nie raz zamierzałem przyjść do was, ale wciąż miałem przeszkody, liczyłem na to, że i wśród was zbiorę jakiś plon, jak wśród waszych narodów.  14. Mam przecież zobowiązania zarówno w stosunku do ludzi o wysokiej kulturze, jak i prostaków, mądrych, jak i nieoświeconych.  15. Tak więc, o ile to ode mnie zależy, gotów jestem głosić Ewangelię wam, którzy mieszkacie w Rzymie.  16. Nie wstydzę się Ewangelii Chrystusowej, jest w niej bowiem moc Boża, zbawienna dla wszystkich wierzących, zwłaszcza dla Żydów, ale i dla innych narodów.  17. Bóg przez wiarę objawia w Ewangelii swoją sprawiedliwość, która też prowadzi do wiary, jak mówi Pismo; sprawiedliwy przez wiarę będzie żył.  18. Bóg na niebie jawnie się gniewa na wszystkich ludzi bezbożnych i niesprawiedliwych, którzy łamiąc prawo podeptali prawdę.  19. Czego ludzie mogą dowiedzieć się o Bogu, jest dla nich jasne, bo sam Bóg im to objawił.  20. Odwieczna, niewidzialna jego moc i boskość stała się poznawalna i widoczna w jego dziełach od stworzenia świata, dlatego ludzie nie mają nic na swoją obronę.  21. Chociaż poznali Boga, nie okazali mu czci boskiej ani wdzięczności, przeciwnie, ich myśli utraciły sens, a ich nierozumne serca pogrążyły się w ciemności.  22. Uważając się za mądrych, zgłupieli  23. i zamiast czcić nieśmiertelnego Boga, oddawać zaczęli cześć wizerunkom zwykłych śmiertelników, a nawet ptaków, czworonożnych zwierząt i płazów.  24. Dlatego Bóg dopuścił, by ich serca opanowały nieczyste żądze, tak że zaczęli hańbić wzajemnie własne ciała.  25. Oni to prawdę o Bogu zamienili na kłamstwo i oddawali cześć stworzeniu i służyli mu, zamiast służyć Stwórcy, któremu niech będzie chwała na wieki. Amen.  26. To właśnie dlatego Bóg dopuścił, by stali się pastwą bezwstydnych namiętności, bo nawet kobiety zamieniły naturalny sposób współżycia na obcowanie przeciwne naturze.  27. Podobnie mężczyźni porzucili naturalny sposób współżycia z kobietami i ulegli żądzy jedni ku drugim, mężczyźni z mężczyznami zaczęli popełniać gorszące czyny. Ściągnęli na siebie za to należną karę.  28. A ponieważ nie uważali za właściwe poznać Boga, dlatego wydał ich Bóg na pastwę przewrotnych myśli, tak że dokonywali niegodziwych czynów.  29. Opanowała ich nieprawość, złość, chciwość, nikczemność, a także zazdrość i kłótliwość; zaczęli popełniać podstępne i podłe morderstwa.  30. Stali się szydercami i oszczercami, nienawidzącymi Boga; byli zuchwali, pyszni, próżni, nieposłuszni rodzicom, szukali tylko tego, co złe.  31. Byli niemądrzy, co więcej, bez serca i bez litości, nigdy nie dotrzymywali słowa.  32. Chociaż dobrze znali wyrok Boga, że ci, którzy tak postępują, są winni śmierci, nie tylko sami dopuszczali się tego, lecz pochwalali to u innych. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

© Towarzystwo Biblijne w Polsce, Warszawa, 1991

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org