Biblia Poznańska I, 1975

II Księga Kronik

Autor:
Nieznani kronikarze i redaktorzy; wg tradycji żydowskiej Ezdrasz.
Czas:
(1) Opisywanych wydarzeń: 971-538 r. p. Chr.; (2) redakcji Księgi: okres Niewoli Babilońskiej (605-539 r. p. Chr.) i perski (539-330 r. p. Chr.).
Miejsce:
Ziemie Izraela, Judy i Babilonii.
Cel:
Ukazanie dziejów Izraela w kontekście przymierza zawartego przez Boga z Dawidem.
Temat:
Bóg wierny przymierzu, konsekwentny w swym planie zbawienia.

Rozdział 1

1. Salomon, syn Dawida, umocnił się na swym królestwie, a Bóg jego, Jahwe, był z nim i uczynił go niezmiernie potężnym.  2. I przemówił Salomon do całego Izraela: do tysiączników i setników, do sędziów i wszystkich książąt całego Izraela, i do naczelników rodów.  3. Następnie udał się Salomon wraz z całym zgromadzeniem na wyżynę, która jest w Gibeonie; tam bowiem znajdował się Namiot Zjednoczenia z Bogiem, który jeszcze na pustyni zbudował Mojżesz, sługa Jahwe.  4. Arkę Bożą przeniósł jednak Dawid z Kirjat-Jearim na miejsce, które dla niej przygotował; zbudował bowiem dla niej Namiot w Jeruzalem.  5. Przed Przybytkiem Jahwe znajdował się tam ołtarz spiżowy, który zbudował Becalel, syn Uriego, syna Chura; do tego to [ołtarza] przybył Salomon i zgromadzenie.  6. Przystąpił tedy Salomon wobec Jahwe do ołtarza spiżowego, który był przed Namiotem Zjednoczenia, i złożył tysiąc ofiar całopalnych.  7. Tejże nocy ukazał się Bóg Salomonowi i rzekł do niego: - Proś, o co chcesz, a dam tobie.  8. Rzekł wówczas Salomon do Boga: - Okazałeś ojcu memu Dawidowi wielką łaskawość, a mnie ustanowiłeś po nim królem.  9. A teraz, o Jahwe, Boże [mój], spełnia się obietnica Twoja dana ojcu mojemu Dawidowi, boś uczynił mnie królem nad ludem licznym jak proch ziemi.  10. Daj mi więc teraz mądrość i rozeznanie, abym umiał rządzić jako władca tym ludem; któż bowiem potrafi sądzić ten lud Twój tak wielki?  11. Odpowiedział Bóg Salomonowi: - Ponieważ nie prosiłeś o bogactwa, majętności, sławę ani też o zgubę nieprzyjaciół twoich czy o długie życie, lecz prosiłeś dla siebie o mądrość i umiejętność, abyś mógł sądzić mój lud, nad którym ustanowiłem cię królem,  12. dlatego daję ci mądrość i wiedzę, a ponadto jeszcze bogactwa, umiejętności i sławę tak [wielkie], jakich nie miał żaden z królów, którzy byli przed tobą, ani z tych, którzy po tobie nastąpią.  13. Powrócił następnie Salomon z wyżyny, która znajdowała się w Gibeonie, od Namiotu Zjednoczenia do Jeruzalem, i królował nad Izraelem.  14. Zgromadził potem Salomon rydwany i jezdnych i miał 1400 rydwanów i 12 000 jezdnych, których rozmieścił w miastach rydwanów i przy sobie w Jeruzalem.  15. Sprawił też król, że srebra i złota było w Jeruzalem [tak dużo], jak kamieni, a cedrów, jak sykomor, których wielkie mnóstwo rośnie na [równinie] Szefeli.  16. Konie Salomona pochodziły z Egiptu i z Koa; kupcy królewscy nabywali je w Koa za srebro.  17. Przybywali oni przywożąc z Egiptu rydwan za cenę sześciuset syklów srebra, a konie za sto pięćdziesiąt. Podobnie też wszyscy królowie chittyccy i aramejscy sprowadzali je za ich pośrednictwem.  18. Rozkazał następnie Salomon zbudować Dom dla Imienia Jahwe, a dla siebie pałac królewski. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

Wydanie I, Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. T.3, Nowy Testament / w przekładzie z języków oryginalnych ze wstępami i komentarzami oprac. zespół pod red. Michała Petera i Mariana Wolniewicza. Księgarnia Św. Wojciecha, Poznań 1975.
Prawo autorskie © 1975, Księgarnia Św. Wojciecha. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Copyright © 1975 by Księgarnia Św. Wojciecha. All rights reserved.

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org