Biblia Poznańska I, 1975

Księga Jonasza

Autor:
Jonasz i nieznana osoba, która spisała jego historię.
Czas:
(1) Opisywanych wydarzeń: ok. 782-753 r. p. Chr. (za Jeroboama II; 2Krl 14:23-28); (2) redakcji Księgi: nieznany.
Miejsce:
(1) Akcji: Ziemia Izraela; (2) redakcji: nieznane.
Cel:
Wezwanie Niniwy do opamiętania.
Temat:
Powszechność Bożego miłosierdzia.

Rozdział 1

1. Słowo Jahwe do Jonasza, syna Amittaja:  2. - Udaj się do wielkiego miasta Niniwy i przepowiadaj w nim, bo złość ich dotarła aż do mnie.  3. Jonasz jednak postanowił uciec do Tarszisz, daleko od Jahwe. Udał się więc do Jafy, gdzie natrafił na okręt odpływający do Tarszisz. Zapłacił za przejazd i wsiadł, by odpłynąć wraz z innymi do Tarszisz, daleko od Jahwe.  4. Ale Jahwe zesłał gwałtowny wiatr na morze i rozpętała się tak straszna burza morska, że okrętowi groziło rozbicie.  5. Na żeglarzy padł strach i każdy wzywał swojego boga; wyrzucili nawet do morza przedmioty, jakie był na okręcie, by zmniejszyć obciążenie. Jonasz tymczasem zszedł do najniższego pomieszczenia okrętu, położył się i zasnął twardo.  6. Podszedł tedy do niego dowódca załogi i powiedział: - Jakże możesz spać? Wstawaj, wzywaj swego boga! Może ten bóg zatroszczy się o nas i nie zginiemy!  7. Potem rzekli jeden do drugiego: - Chodźcie, rzućmy losy, by się dowiedzieć, z czyjej winy spadło na nas to nieszczęście. Rzucili więc losy i padł los na Jonasza.  8. Wtedy zwrócili się do niego: - Powiedzże nam, dlaczego spotkało nas to nieszczęście? Jaki jest twój zawód i skąd przybywasz? Gdzie twoja ojczyzna i jakiej jesteś narodowości?  9. Odpowiedział im: - Jestem Hebrajczykiem i czczę Jahwe, Boga niebios, który uczynił morze i ląd.  10. Wtedy wielka trwoga zdjęła tych ludzi i zapytali go: - Coś ty takiego uczynił? Ludzie ci bowiem wiedzieli już, że uciekł od Jahwe, bo sam im to opowiedział.  11. Pytali go więc dalej: - Co mamy z tobą zrobić, żeby się morze uspokoiło i przestało nam zagrażać? Przecież morze coraz gwałtowniej się burzy.  12. Odpowiedział im: - Weźcie mnie i wrzućcie do morza, a morze się uspokoi i przestanie wam zagrażać, bo ja wiem, że to z mego powodu ta straszna burza was zaskoczyła.  13. Jednak mężowie ci chwycili silniej za wiosła, by dotrzeć z powrotem do lądu, ale bezskutecznie, bo wzburzone morze coraz bardziej na nich napierało.  14. Wołali więc do Jahwe: - Prosimy, o Jahwe, nie pozwól nam zginąć z powodu [pozbawienia] życia tego człowieka i nie poczytaj nam krwi niewinnej! Wszak to Ty, Jahwe, uczyniłeś, jak Ci się spodobało.  15. Po czym chwycili Jonasza i wrzucili go w morze. A morze natychmiast się uspokoiło.  16. Wtedy ci ludzie przejęli się wielką bojaźnią Jahwe, złożyli ofiarę na cześć Jahwe i czynili śluby. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

Wydanie I, Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. T.3, Nowy Testament / w przekładzie z języków oryginalnych ze wstępami i komentarzami oprac. zespół pod red. Michała Petera i Mariana Wolniewicza. Księgarnia Św. Wojciecha, Poznań 1975.
Prawo autorskie © 1975, Księgarnia Św. Wojciecha. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Copyright © 1975 by Księgarnia Św. Wojciecha. All rights reserved.

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org