Kazanie

Lęk i przerażenie a zaufanie Panu, Rdz 9:1-17

Krzysztof Radzimski

Lęk i przerażenie ustępuje, gdy Bóg czyni nowe początki, aby kontynuować swoje Królestwo. On zawsze o nas pamięta. Rękojmią tego są Boże przymierza, od przymierza z czasów Noego, aż do przymierza Chrystusowego. On wszystko dobrze czynił, czyni i będzie czynił.

31 stycznia 2024


Założenia

  1. Temat: Lęk i przerażenie ustępuje, gdy Bóg czyni nowe początki, aby kontynuować swoje Królestwo.
  2. Elementy przymierza: obietnica (nie będzie więcej potopu), znak (łuk na obłoku), warunki (zawierzcie Bogu: rozmnażajcie się i rozradzajcie, ceńcie życie ludzkie). Bóg zawsze zawiera przymierze z człowiekiem a nie na odwrót. Mają one charakter bezterminowy. Pierwsze przymierze należy zestawić z tym ostatecznym (Heb 1:1).
  3. Cel kazania: zachęcić przesłaniem, że chociaż Bóg osądza niegodziwość, ocali resztkę, aby kontynuować doprowadzić do końca swój plan zbawczy. Grupą docelową ci, którzy nie dostrzegają rzeczywistości nadchodzącego królestwa Bożego tu i teraz1).

Wprowadzenie

Niedawno miałem nieprzyjemność zmierzyć się z własnym lękiemprzerażeniem. Dobrych parę dni bolała mnie głowa, oczy nie funkcjonowały prawidłowo, nie mogłem się na niczym skupić. Nachodziły mnie najgorsze możliwe scenariusze. Kiedy poniedziałkowego ranka obudził mnie potężny ból, zdecydowałem się nie czekać i pojechać do szpitala. Spędziłem tam cały dzień robiąc badania, szukając przyczyny. Ale to ta godzina w samochodzie była najgorsza. Spojrzałem na słońce nisko zawieszone nad horyzontem i powtarzałem sobie werset:

Powierz Panu drogę swoją, Zaufaj mu, a On wszystko dobrze uczyni2).

Tylko Bożym Słowem można zgasić wszystkie ogniste pociski złego. Pan wszystko dobrze uczynił, a ja spokojny, choć zmęczony, dziękując Mu, wróciłem do domu. Zdałem sobie sprawę, że to co mnie najbardziej przeraża to nie śmierć, ale wizja życia w stanie bezradności. Ale nawet w tak tragicznym stanie można przeżyć coś niezwykłego z Bogiem. Nie chcemy tego, unikamy za wszelką cenę, ale wszystkie świadectwa potwierdzają, że dopiero wtedy poznajesz prawdziwie Boga: zarówno w Jego obecności jak i jego nieobecności i milczeniu. Hiob, bohater starożytnego poematu, ujął to tak:

Dotąd znałem Cię ze słyszenia, teraz ujrzało Cię moje oko3).

Doświadczenie cierpienia przypomina nam to co uczynił dla nas Jezus. Jego lękprzerażenie miało postać krwistego potu, a z krzyża wołał: Eli, Eli lama sabachthani (Mt 27:46). Opuszczony doświadczał ciszy niebios. Został sam. Przyjdzie dzień, kiedy każdy z nas będzie musiał doświadczyć tej chwili, w której zakwestionowane zostanie absolutnie wszystko. Wierzę jednak, że ty i ja zachowamy wiarę aż do końca. Amen?

Przez rozmaite doświadczenia uczymy się zaufania Bogu. Dostrzegamy, że On pozwala na to by coś zostało zniszczone, bezpowrotnie utracone, aby z tego co pozostanie, z tej resztki, uczynić coś nowego i pięknego. Nowy początek. Tak krok po kroku Bóg przygotowuje nas na nadchodzące Boże Królestwo. Jezus przygotowuje nowy naród, którego ty i ja jesteśmy częścią. Musimy zostać wypróbowani. Musimy zostać wyszlifowani, aby stanowić nowe społeczeństwo, które już nigdy więcej nie pójdzie drogą buntu i zagłady. Drogą diabła, demonów i tego zdeprawowanego społeczeństwa.

Jednakowoż, lękprzerażenie to nie jest stan, który powinien nam stale towarzyszyć. Bojaźń Pana, owszem, ona skłania naszego ducha do posłuszeństwa Bogu nawet wtedy, gdy jest to dla nas niekorzystne. Krótkotrwały strachlęk chronią nas przed nadmiernym ryzykiem i brawurą. Jednakże Bóg dba o to, byśmy przez większość czasu mieli pokój Boży, który przewyższa wszelką myśl (Flp 4:74)). Bóg buduje ten pokój na swoich przymierzach. One upewniają nas, że Bóg jest nie tylko Panem historii, ale twoim i moim Panem, gwarantem naszej obecności w wieczności, jest wierny i prawdomówny. Przymierza są cyklicznym i stałym elementem historii zbawienia, a dziś z Bożą pomocą, zapoznamy się z pierwszym z nich: Przymierzem Boga z resztką stworzenia ocalałego z potopu. Zachęcam do otwarcia naszych egzemplarzy Pisma Świętego, czy to papierowego czy cyfrowego, na Księdze Rodzaju 9:1-17.

Prezentacja tekstu

I pobłogosławił Bóg Noego i jego synów, i powiedział im: Rozradzajcie się i rozmnażajcie, i napełniajcie ziemię.lęk przed wami i strach przed wami spadnie na wszelkie zwierzę ziemi i na wszelkie ptactwo niebios, na wszystko, co się porusza po ziemi, i na wszystkie ryby morskie w wasze ręce są wydane. Wszystko, co się rusza, to, co żyje, będzie wam na pokarm jak zielone jarzyny daję wam wszystko. Lecz nie będziecie jedli mięsa z jego duszą, jego krwią. I na pewno waszej krwi, waszych dusz, będę szukał, będę jej szukał z ręki wszelkiego zwierzęcia, a z ręki człowieka, z ręki każdego jego brata, będę szukał duszy człowieka. Kto przelewa krew człowieka, tego krew przez człowieka będzie przelana, ponieważ na obraz Boga uczynił człowieka. Wy zaś rozradzajcie się i rozmnażajcie! Rójcie się na ziemi i rozmnażajcie się na niej! I powiedział Bóg do Noego i do jego synów z nim, mówiąc: Oto Ja, Ja ustanawiam moje przymierze z wami i z waszym potomstwem po was, i z wszelką duszą zwierzęcia, które jest z wami, z ptactwa, z bydła i z każdego zwierzęcia ziemi, (które jest) z wami spośród tych wszystkich, które wyszły z arki, (to jest) z całą zwierzyną ziemi.ustanawiam moje przymierze z wami, że już nie zostanie wytępione żadne ciało wodami potopu i że już nie będzie potopu, który by zniszczył ziemię. I powiedział Bóg: To będzie znakiem przymierza, które Ja daję między Mną a między wami i między każdą duszą zwierzęcia, które jest z wami, po wieczne pokolenia: mój łuk kładę na obłoku, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią. Gdy skłębię obłok nad ziemią, a na obłoku ukaże się łuk, wówczas wspomnę na moje przymierze, które jest między Mną a między wami i między wszelką duszą zwierzęcia we wszelkim ciele, i nie będzie już wód potopu, które by zniszczyły wszelkie ciało. Gdy więc będzie łuk na obłoku, wtedy spojrzę na niego, by wspomnieć wieczne przymierze między Bogiem a wszelką duszą zwierzęcia we wszelkim ciele, które jest na ziemi. I powiedział Bóg do Noego: To jest znak przymierza, które ustanowiłem między Mną a między wszelkim ciałem, które jest na ziemi5).

Rdz 9:1-3

Resztka, jakże nieliczna część ludzkości ocalona z potopu została pobłogosławiona! Czasem patrzymy na rodzime, Polskie ewangelikalne chrześcijaństwo i myślimy: jakże nas mało. Niedawno patrzyłem na mapkę pokazującą zbory baptystyczne w naszym kraju. Małe punkciki, to tu, to tam. Większość naszych zborów to niewielkie społeczności. Macie wielkie szczęście być tu w Warszawie. Macie nawet komfort bycia trochę anonimowym członkiem zboru, ale my w NDM znamy się na wylot. Dla Boga nie jest problemem zacząć od małej trzódki, nawet jednej rodziny, ba, od jednego człowieka. Przypomina mi się historia wyjścia Hebrajczyków z niewoli egipskiej. Kiedy Mojżesz schodził z góry, ujrzał tę przerażającą scenę, gdzie cały naród czci złotego cielca. Wówczas Pan powiedział do niego:

Pozostaw Mnie, a wytępię ich i wymażę ich imię spod niebios,z ciebie uczynię naród mocniejszy i liczniejszy niż oni6).

Wierzę, że i dzisiaj Pan upewnia nas: nie patrzcie na te rzesze, które całymi stadami ciągną do świątyń pełnych obrazów i posągów bogini niebios, by słuchać pustych a nierzadko zwodniczych słów. Bóg ma moc, uczynić z nas naród większy i potężniejszy od nich. Przyjdzie czas, gdy na własne oczy ujrzymy tę scenę, która znajduje się w Objawieniu Jana:

Potem zobaczyłem, a oto tłum wielki, którego nikt nie zdołał policzyć, stał przed tronem i przed Barankiem, z każdego narodu, plemienia, ludu i języka. Stali odziani w białe szaty, z palmami w swoich rękach. I wołali donośnym głosem: Zbawienie w Bogu naszym, który siedzi na tronie, i w Baranku7).

Tak jak lękprzerażenie padł na zwierzęta, podobnie na ten świat padnie strach w dniu przyjścia Chrystusa. My na niego oczekujemy, oni natomiast będą zaskoczeni. Niektórzy powiedzą: Panie, Panie, czyśmy nie czynili w twoim imieniu wielkich dzieł? Ale wtedy usłyszą: Idźcie precz, czyniciele bezprawia (Mt 7:23 BW).

Zobaczmy, że Bóg ponawia swoje błogosławieństwo wobec Noego i jego rodziny, ale dodaje zarazem, że lękstrach padnie na zwierzęta. Grzech bezpowrotnie odbiera coś co pierwotnie było Bożym darem. Nowa ludzkość po potopie nie ma już władzy nad resztą stworzenia. Pełnia Adamowego błogosławieństwa została utracona. Grzech sprawia, że zwierzęta do nas nie przychodzą, ale uciekają od nas obawiając się pożarcia8). Zawsze, gdy coś gotuję, nasz królik chowa się w kącie i czeka, aż ustąpi zapach smażonego mięsa. Prawie widzę, jak robi obrażoną minę.

Grzech zawsze obniża ton człowieka. Tak niewiele zwierząt pozostało naszymi przyjaciółmi. Dziś chciwie traktujemy je jako mięso do zjedzenia. To szokujące, że niektórzy chrześcijanie w oparciu o Pismo Święte próbują przekonywać, że taki stan jest właściwy, zamiast w zadumie, ze smutkiem spojrzeć na przerażające skutki grzechu i zacząć tęsknić za rajską harmonią.

Ale rozmyślając o tym, że grzech zawsze pozbawia nas jakiejś części błogosławieństwa, które Bóg chce nam dać, przychodzą mi na myśl rozwody i dzieci, które utraciły wiarę. To szokujące, jak niewiara tych, którzy przysięgali przed Bogiem dozgonną miłość i oddanie, porzucają swego współmałżonka. Tracą majątki, niszczą dzieciństwo swoich pociech, łamią przymierze zawarte przed Bogiem. Jeszcze bardziej dotkliwe jest patrzenie na to, jak przez obłudne postępowanie rodziców lub innych członków zboru, nasze dzieci odsuwają się od Boga i Kościoła. Grzech zawsze coś odcina, zabiera nam miarę błogosławieństwa, którą Bóg chce nam dać, ale nie może ze względu na naszą niewierność, duchową apatię, a także przez to, że nie szukamy woli Bożej tylko swoją własną. Przejdź się dziś proszę uważnie po swoim sercu. Spójrz na te ukryte, nie poddane Bogu elementy swojego życia. Obiecuję, że zrobię to samo. Być może straty jakie poniosłeś są nieodwracalne, ale zrób co możesz, aby powstrzymać dalsze straty, aby pełnia błogosławieństwa mogła wreszcie dotknąć twojego życia. Bóg nie może błogosławić grzechu. Błogosławi wyłącznie posłuszeństwo i wierność, pokornemu daje łaskę, a pysznym się sprzeciwia (1P 5:5 UBG9)).

Rdz 9:4-6

Spójrzmy na nasz dzisiejszy tekst. Na werset 4. Zanim Bóg przejdzie do zawarcia przymierza, stawia pewne wstępne warunki. Po pierwsze by nie jeść mięsa z jego krwią. Dziś pewnie nie przyszłoby to nikomu do głowy. Zemdliłoby nas na samą myśl. Ale spójrzmy na to z innej strony. Krew jest symbolem życia. Utrata dużej ilości krwi, to prawie pewna śmierć. A zatem wniosek jest taki, że każde życie należy do Boga. Dalszy kontekst wersetu 5-6 na to wskazuje. Bóg będzie dopominał się zadośćuczynienia za śmierć człowieka z ręki człowieka. Do niedawna w naszym kraju, życie było chronione od poczęcia do naturalnej śmierci, ale zapewne to wkrótce się zmieni i prawnie usankcjonowane zostanie zabijanie dzieci i osób starszych. Tak to powinno się nazywać. Oczywiście wszystko w imię wolności, gdzie prawem człowieka staje się zabicie drugiego człowieka. Wiem, że nie posuniemy się do tej bezbożności. Ale czy aby nazbyt często nie słychać głosów, że Boże Prawo powinno być stosowane bardzo indywidualnie, że pewne przypadki są szczególne?

Tymczasem dzisiejsze Słowo mówi wyraźnie: Kto przelewa krew człowieka, tego krew przez człowieka będzie przelana, ponieważ na obraz Boga uczynił człowieka (Rdz 9:6). Trzeba w sercu pielęgnować tę prawdę, że każdy człowiek ma godność osoby uczynionej na obraz Boga. Tej godności nie nadaje nam prawo naszego kraju. Sam Pan ją daje, a piekło pochłonie każdego, kto powołując się na Chrystusa próbuje unieważnić Słowo Boże w imię własnej wolności.

Rdz 9:7

Wers 7 mówi: Wy zaś rozradzajcie się i rozmnażajcie! Rójcie się na ziemi i rozmnażajcie się na niej! Czy można jeszcze wyraźniej powiedzieć jaka jest wola Boża? że ona wyraża się w naszym rodzicielstwie. Nasze ostatnie pokolenia, żyją w skrajnie zindywidualizowanym społeczeństwie, gdzie takie słowa jak poświęcenie, wyrzeczenie i macierzyństwo są wyszydzane i deprecjonowane. Mówią: „Madka”, patologia, lęgną się jak króliki, generacja 800+, darmozjady żyjące na koszt nas normalnych ludzi, wzięłaby się do roboty jedna z drugim, pewnie nie wiedzą co to antykoncepcja. Nie powinniśmy powielać takich stereotypów. Mam wielki szacunek dla wielodzietnych rodzin, które na poważnie wzięły sobie do serca tę Bożą zachętę: Rozradzajcie się. Jeszcze większy podziw budzi we mnie adopcja dzieci z domów dziecka. Nie ma za wiele sierot, którymi Kościół miałby się opiekować, ale za to jest masa porzuconych dzieci, których przez ewangelię, życie może zostać uratowane. Wszystkie takie rodziny zasługują na nasz wielki szacunek.

Rdz 9:8-11

Popatrzmy na szacunek Boga. On zawiera swoje przymierze nie tylko z ludźmi, ale i ze zwierzętami. Daje zwierzętom strach przed człowiekiem, aby chronił ich przed pożarciem. Bóg obiecuje całemu swojemu stworzeniu - ludziom i zwierzętom - bezpieczną egzystencję. Obietnica związana z przymierzem dotyczy jednorazowości potopu. Wody potopu nie zaleją więcej ziemi. Wielki sąd się zakończył. Zapewne była to wielka trauma dla tej rodziny. Gdy nastąpi kres tego świata, gdy na podstawie przymierza, które Bóg zawarł z Chrystusem jako reprezentantem całej ludzkości, stary świat będzie zachowany dla ognia na dzień sądu (2P 3:7), również i my zrozumiemy co czuł Noe i jego rodzina. Zapewne wielu tych, którzy w naszych oczach nie zasługiwali na karę znajdzie się w miejscu wiecznej kaźni. To nie będzie proste doświadczenie. Bóg to rozumie, dlatego zarówno rodzinie Noego jak i nam obiecuje nowy początek. Objawiciel zapisał znane słowa:

I otrze wszelką łzę z ich oczu; i śmierci już nie będzie, ani bólu, ani krzyku, ani znoju już nie będzie; gdyż pierwsze rzeczy przeminęły10).

A Izajasz dodaje:

Oto Ja stworzę nowe niebo i nową ziemię i nie będzie się wspominało rzeczy dawnych, i nie przyjdą one na myśl nikomu11).

Rdz 9:12-17

Znakiem przymierza staje się łuk na niebie. Ów łuk, jakby nie patrzeć broń, jest odłożona, a nie wycelowana w człowieka. Jest to więc symbol pokoju12). Tęcza stanowiąca powtarzalne i powszechne w przyrodzie zjawisko jest rękojmią tego, że globalna powódź się nie powtórzy, a kłębiące się chmury nie powinny powodować lęku ani przerażenia. Wygląda na to, że łuk jest bardziej znakiem dla człowieka niż dla Boga13). Tęcza jest obietnicą, że Bóg zawsze pamięta, a jego poręczona obietnica jest niezawodna. Upewnia nas to, że przymierze pomiędzy Bogiem a wszelkim stworzeniem jest wieczne. Bóg nie zapomniał o nas i nigdy nie zapomni. Dlatego my nie zapomnimy o naszym Bogu, nawet wtedy, gdy na chwilę pojawi się w nas lękprzerażenie.

Podsumowanie

Kochani, jak zawsze Słowo Boże zachęca nas do ufności Bogu. On zawsze o nas pamięta. Rękojmią tego są Boże przymierza, od przymierza z czasów Noego, aż do przymierza Chrystusowego. On wszystko dobrze czynił, czyni i będzie czynił. Cierpienie, lęk i przerażenie są nieuniknionym elementem naszego rozwoju. Bez nich nie bylibyśmy wypróbowani i wyszlifowani jak diament. Dzięki nim cenimy Boży pokój wlewany do naszych serc i pragniemy go więcej i więcej. Choć tak jak Noe i jego potomstwo, możemy doświadczyć straty i traumy, to jednak Bóg oferuje nam nowy początek. On z resztek tego co zostało potrafi uczynić coś nowego i lepszego. Dzieło nawrócenia i nowego życia chrześcijańskiego przewyższa wszystko co było kiedyś. Apostoł Paweł argumentował:

Obrzezanie, podobnie jak nieobrzezanie nic nie znaczą. Liczy się nowe stworzenie14).

My uczestnicy nowego przymierza Chrystusowego mamy prawdziwy skarb. Królestwo Boże, które jest i nadchodzi. Życie wieczne które trwa od dziś w nieskończoność. Dzieła nowego przymierza. Mamy więcej niż Noe. On miał jedynie ziemię oczyszczoną z nieprawości, ale my mamy przyobiecane całkowicie nowe niebo i nową ziemię. Bóg czyni wszystko nowe. Nie spoglądajmy tęsknym okiem na stare życie i starą religię. Nie łammy też naszych przymierzy przed Bogiem: w szczególności przymierze małżeństwa. One są bezwartościowe. Nie patrzmy, że nas mało a ich dużo, bo Bóg może z jednej rodziny stworzyć nową ludzkość, jeśli tylko zechce. Zaufajmy Panu, z całego swojego serca. To nasze zadanie, a On wszystko dobrze uczyni. Amen?

Bibliografia

Gill J., An exposition of the Old Testament: Genesis - Numbers, Mathews and Leigh, London 1810, t. 1.

Greidanus S., Preaching Christ from Genesis: foundations for expository sermons, William B. Eerdmans Pub. Co., Grand Rapids, Mich. 2007.

Hamilton V.P., The book of Genesis, Chapters 1-17, Eerdmans, Grand Rapids, Mich 2004, 8. print, New international commentary on the Old Testament.

Ryle H.E., The Book of Genesis in the Revised Version: with introduction and notes, University Press, Cambridge 1921, Cambridge Bible for schools and colleges.

Zaremba P., Biblia to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza - Przekład Literacki, Ewangeliczny Instytut Biblijny; Liga Biblijna w Polsce, Poznań, Tarnobrzeg 2016.

———, Biblia to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza - Przekład dosłowny, Ewangeliczny Instytut Biblijny, Poznań 2021, V.

Biblia Warszawska, Towarzystwo Biblijne w Polsce, Warszawa 1975.

Pismo Święte: w przekładzie Nowego Świata, Strażnica-Towarzystwo Biblijne i Traktatowe, Nadarzyn 1997.

Biblia Tysiąclecia, Wydawnictwo Pallottinum, Poznań 2000, 5. wyd.

Pismo Święte: Stary i Nowy Testament: pilnie i wiernie przetłumaczone w 1632 roku z języka greckiego i hebrajskiego na język polski, z uwspółcześnioną gramatyką i uaktualnionym słownictwem, Fundacja Wrota Nadziei, Toruń 2022.


1) S. Greidanus, Preaching Christ from Genesis: foundations for expository sermons, William B. Eerdmans Pub. Co., Grand Rapids, Mich. 2007, s. 111.
2) Biblia Warszawska, Towarzystwo Biblijne w Polsce, Warszawa 1975, w. Ps 37:5.
3) Biblia Tysiąclecia, Wydawnictwo Pallottinum, Poznań 2000, 5. wyd., w. Hi 42:5.
4) Pismo Święte: w przekładzie Nowego Świata, Strażnica-Towarzystwo Biblijne i Traktatowe, Nadarzyn 1997.
5) P. Zaremba, Biblia to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza - Przekład dosłowny, Ewangeliczny Instytut Biblijny, Poznań 2021, V, w. Rdz 9:1-17.
6) Tamże, w. Pwt 9:14.
7) Tamże, w. Obj 7:910.
8) J. Gill, An exposition of the Old Testament: Genesis - Numbers, Mathews and Leigh, London 1810, t. 1, s. 63.
9) Pismo Święte: Stary i Nowy Testament: pilnie i wiernie przetłumaczone w 1632 roku z języka greckiego i hebrajskiego na język polski, z uwspółcześnioną gramatyką i uaktualnionym słownictwem, Fundacja Wrota Nadziei, Toruń 2022.
10) P. Zaremba, SNPD..., w. Obj 21:4.
11) BW..., w. Iz 65:17.
12) V.P. Hamilton, The book of Genesis, Chapters 1-17, Eerdmans, Grand Rapids, Mich 2004, 8. print, New international commentary on the Old Testament, s. 31617.
13) H.E. Ryle, The Book of Genesis in the Revised Version: with introduction and notes, University Press, Cambridge 1921, Cambridge Bible for schools and colleges, s. 12526.
14) P. Zaremba, Biblia to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza - Przekład Literacki, Ewangeliczny Instytut Biblijny; Liga Biblijna w Polsce, Poznań, Tarnobrzeg 2016, w. Ga 6:15.