Biblia Paulistów, 2016

Ewangelia Łukasza

Autor:
Łukasz (ewangelista i autor Dziejów Apostolskich).
Czas:
Ok. 60 r. po Chr.
Miejsce:
Cezarea.
Cel:
Dostarczenie wierzącej osobie historycznych podstaw wiary w Jezusa Chrystusa.
Temat:
Jezus Chrystus, Jego dzieło i poselstwo zdarzeniem historii.

Rozdział 1

1. Wielu usiłowało już opowiedzieć o wydarzeniach, które wśród nas się dokonały,  2. zgodnie z tym, jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa.  3. Postanowiłem też i ja zbadać dokładnie wszystko od początku i po kolei opisać ci, dostojny Teofilu,  4. abyś przekonał się o prawdziwości otrzymanego pouczenia.  5. Za czasów Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan z oddziału Abiasza, imieniem Zachariasz. Miał on żonę z rodu Aarona, której było na imię Elżbieta.  6. Oboje byli sprawiedliwi przed Bogiem, bo nienagannie zachowywali wszystkie przykazania i przepisy Pańskie.  7. Nie mieli oni dziecka, ponieważ Elżbieta była niepłodna, a oboje byli już w podeszłym wieku.  8. Pewnego razu Zachariasz sprawował kapłańską służbę przed Bogiem według ustalonej kolejności swojego oddziału.  9. Zgodnie ze zwyczajem kapłańskim został on wyznaczony przez losowanie, by wejść do świątyni PANA i złożyć ofiarę kadzenia.  10. A w czasie składania ofiary mnóstwo ludzi modliło się na zewnątrz.  11. Nagle po prawej stronie ołtarza kadzenia ukazał mu się anioł Pański.  12. Zachariasz przeraził się na jego widok i ogarnął go lęk.  13. Lecz anioł powiedział do niego: „Nie bój się, Zachariaszu, bo twoja modlitwa została wysłuchana. Twoja żona Elżbieta urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan.  14. Będzie to dla ciebie powodem radości i wesela i wielu będzie się cieszyć z jego narodzenia.  15. Stanie się wielki przed PANEM; nie będzie pił wina ani sycery i już w łonie matki napełni go Duch Święty.  16. Wielu Izraelitów nawróci do PANA, ich Boga.  17. Sam pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza. Zwróci serca ojców ku dzieciom, nieposłusznych ku mądrości sprawiedliwych i przygotuje Panu lud dobrze usposobiony”.  18. Zachariasz zapytał anioła: „Po czym to poznam? Przecież jestem już stary, a moja żona też jest w podeszłym wieku”.  19. Anioł mu odpowiedział: „Ja, stojący przed Bogiem Gabriel, zostałem posłany, by przemówić do ciebie i oznajmić ci tę dobrą nowinę.  20. Ponieważ jednak nie uwierzyłeś moim słowom, które się wypełnią w swoim czasie, staniesz się niemy i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, w którym się to stanie”.  21. Lud tymczasem czekał na Zachariasza i dziwił się, że tak długo zatrzymuje się w świątyni.  22. Kiedy wyszedł, nie mógł do nich przemówić. Wtedy domyślili się, że miał widzenie w świątyni. A on dawał im znaki i pozostał niemy.  23. Gdy skończył się czas jego służby, wrócił do domu.  24. Potem jego żona Elżbieta poczęła i pozostawała w ukryciu przez pięć miesięcy. Mówiła:  25. „Tak uczynił mi Pan, gdyż wejrzał na mnie i zdjął ze mnie hańbę w oczach ludzi”.  26. W szóstym miesiącu Bóg posłał anioła Gabriela do miasta galilejskiego, zwanego Nazaret,  27. do dziewicy zaręczonej z mężczyzną o imieniu Józef, z rodu Dawida. Dziewicy było na imię Maryja.  28. Anioł przyszedł do Niej i powiedział: „Raduj się, łaski pełna, PAN z Tobą”.  29. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co znaczy to pozdrowienie.  30. Wtedy anioł powiedział do Niej: „Nie bój się, Maryjo, bo Bóg Cię obdarzył łaską.  31. Oto poczniesz i urodzisz syna, i nadasz Mu imię Jezus.  32. Będzie On wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego, a PAN Bóg da Mu tron Jego ojca Dawida.  33. Będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a Jego królestwo nie będzie miało końca”.  34. Wtedy Maryja zapytała anioła: „Jak się to stanie, skoro nie znam pożycia małżeńskiego?”.  35. Anioł Jej odpowiedział: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i osłoni Cię moc Najwyższego; dlatego Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym.  36. Oto Twoja krewna Elżbieta pomimo starości poczęła syna i jest już w szóstym miesiącu, chociaż uważa się ją za niepłodną.  37. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”.  38. A Maryja tak odpowiedziała: „Jestem służebnicą PANA; niech mi się stanie według twego słowa”. Wtedy odszedł od Niej anioł.  39. W tych dniach Maryja wybrała się w drogę i spiesząc się, poszła w górskie okolice, do pewnego miasta judzkiego.  40. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.  41. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, podskoczyło dziecko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę.  42. I zawołała donośnym głosem: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego łona!  43. Czemu zawdzięczam to, że matka mojego PANA przychodzi do mnie?  44. Gdy tylko usłyszałam Twoje pozdrowienie, podskoczyło z radości dziecko w moim łonie.  45. Szczęśliwa jest Ta, która uwierzyła, że wypełnią się słowa powiedziane Jej przez PANA”.  46. Wtedy Maryja powiedziała: „Wielbi PANA moja dusza  47. i mój duch rozradował się w Bogu, moim Zbawicielu,  48. bo spojrzał na uniżenie swojej służebnicy. Odtąd wszystkie pokolenia będą mnie nazywać szczęśliwą,  49. gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmogący. Święte jest Jego imię!  50. Jego miłosierdzie przez wszystkie pokolenia dla tych, którzy się Go boją.  51. Okazał moc swego ramienia: rozproszył zarozumiałych pyszałków;  52. panujących usunął z tronów, a wywyższył poniżonych;  53. głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił;  54. ujął się za swoim sługą Izraelem, kierując się swoim miłosierdziem,  55. jak to obiecał naszym przodkom, Abrahamowi i jego potomstwu na wieki”.  56. Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy, a potem wróciła do domu.  57. Dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna.  58. Gdy sąsiedzi i krewni dowiedzieli się, że PAN okazał jej wielkie miłosierdzie, cieszyli się razem z nią.  59. Przyszli ósmego dnia, aby obrzezać chłopca i nadać mu imię jego ojca Zachariasza.  60. Lecz jego matka powiedziała: „Nic podobnego! Będzie miał na imię Jan”.  61. Oni przekonywali ją: „Przecież nie ma nikogo w twojej rodzinie, kto by miał takie imię”.  62. Za pomocą znaków pytali więc jego ojca, jak chce go nazwać.  63. A on poprosił o tabliczkę i napisał: „Na imię mu Jan”. Wtedy zdumieli się wszyscy.  64. I natychmiast otworzyły się jego usta, odzyskał mowę i wielbił Boga.  65. Lęk padł na wszystkich ich sąsiadów. Po całej górskiej krainie Judei opowiadano o tym wszystkim, co się wydarzyło.  66. A wszyscy, którzy o tym słyszeli, zastanawiali się i pytali: „Kimże będzie ten chłopiec?”. Bo rzeczywiście ręka Pana była z nim.  67. Jego ojciec Zachariasz został napełniony Duchem Świętym i prorokował:  68. „Niech będzie błogosławiony PAN, Bóg Izraela, bo swój lud nawiedził i wyzwolił.  69. I wzbudził nam potężnego Zbawcę w domu swojego sługi, Dawida,  70. zgodnie z tym, co zapowiadał od dawna ustami swych świętych proroków:  71. że nas wybawi od naszych wrogów i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą,  72. aby okazać miłosierdzie naszym ojcom i wspomnieć swe święte przymierze -  73. przysięgę, jaką złożył naszemu ojcu Abrahamowi. I da nam,  74. że wybawieni z rąk wrogów będziemy Mu służyć bez lęku,  75. w świętości i sprawiedliwości wobec Niego przez wszystkie dni nasze.  76. A ty, chłopcze, będziesz nazwany prorokiem Najwyższego; bo pójdziesz przed PANEM przygotować Jego drogi.  77. Jego ludowi dasz poznać zbawienie przez odpuszczenie mu grzechów.  78. Dzięki miłosiernej litości naszego Boga nawiedzi nas z wysoka Wschodzące Słońce,  79. które objawi się pogrążonym w ciemności i cieniu śmierci i poprowadzi nas na drogę pokoju”.  80. Chłopiec rósł i wzmacniał się duchowo. Przebywał na pustkowiu aż do czasu wystąpienia przed Izraelem. 
 

Prawa autorskie i szczegółowe informacje

© Edycja Świętego Pawła 2016 ul. Św. Pawła 13/15, 42-221 Częstochowa www.edycja.com.pl

* Prezentowane treści należą do ich właścicieli i wydawców. Tekst pobrany z udostępnionych zasobów programu MyBible - www.ph4.org